داشتن یک پنجره گفتگو به‌تنهایی به معنی داشتن دستیار کسب‌وکار نیست. برای مفیدبودن، دستیار باید بداند درباره چه موضوعی صحبت می‌کند، به کدام اطلاعات دسترسی دارد و چه مسئولیتی از طرف کاربر به آن سپرده شده است. سارا ایجنت با تمرکز بر این رابطه میان درخواست، اطلاعات و هماهنگی کار تعریف می‌شود.
یک نقش مشخص در خانواده سارا
در تقسیم نقش‌های این خانواده، Agent رابط کاری و تعاملی است. وظیفه تعریف‌شده آن، فهم خواسته و تبدیل آن به پاسخی مرتبط یا مسیری روشن برای پیگیری است. سارا OS به اجرای کار در محیط می‌پردازد، اما ایجنت در لایه ارتباط و هماهنگی قرار می‌گیرد.
این تفکیک، شرح معماری و جهت‌گیری محصول است. وجود نام چهار محصول به معنی فعال‌بودن همه اتصال‌های ممکن میان آن‌ها نیست؛ قابلیت هر اتصال باید جداگانه معرفی شود.
پاسخ باید به اطلاعات درست متصل باشد
فرض کنید مشتری درباره وضعیت یک درخواست سؤال می‌کند. یک پاسخ کلی درباره روند خدمات، جای دانستن وضعیت همان درخواست را نمی‌گیرد. در طراحی ایجنت، باید مشخص باشد پاسخ از کدام منبع مجاز گرفته می‌شود و اطلاعات چه محدودیتی دارد.
اگر داده کافی وجود ندارد، نتیجه مناسب می‌تواند توضیح محدودیت یا ارجاع موضوع باشد. ساختن یک پاسخ قطعی برای پرکردن خلأ اطلاعات، با نقشی که برای دستیار کسب‌وکار تعریف می‌کنیم سازگار نیست.
دانستن با اجازه اقدام تفاوت دارد
یک دستیار ممکن است بتواند یک سند را بخواند، اما اجازه تغییر آن را نداشته باشد. در نمونه پل فقط‌خواندنی تعریف‌شده برای سارا ایجنت، همین جدایی اهمیت دارد: فراهم‌کردن زمینه برای پاسخ، الزاماً اختیار اجرای فرمان ایجاد نمی‌کند.
در گسترش کاربردها نیز باید هر اقدام تعریف جداگانه داشته باشد. آماده‌کردن پیش‌نویس پیام، ارسال پیام و ثبت تعهد تجاری، سه مسئولیت متفاوت‌اند و نباید با یک عبارت مبهم مثل «انجام همه کارها» پوشانده شوند.
ارزش موردنظر سارا ایجنت در این است که کاربر با یک مسیر روشن روبه‌رو شود: درخواست او چه بود، چه اطلاعاتی استفاده شد، چه چیزی آماده شده و چه کاری هنوز نیازمند تصمیم یا اقدام است. این شفافیت، مبنای ارزیابی تجربه دستیار خواهد بود.
