یک پاسخ روان ممکن است برای گفتگوی عمومی کافی به نظر برسد، اما کسب‌وکار به پاسخ مرتبط با اطلاعات خودش نیاز دارد. قیمت، شرایط خدمت، وضعیت پروژه و تعهدهای قبلی را نمی‌توان بدون مراجعه به منبع مناسب حدس زد.
در طراحی سارا ایجنت، اطلاعات اختصاصی باید زمینه پاسخ را بسازند؛ نه اینکه حضورشان به معنی دسترسی نامحدود به تمام داده‌های سازمان باشد.
نخست منبع، سپس پاسخ
فرض کنید دو سند درباره یک خدمت وجود دارد: یکی نسخه قبلی شرایط و دیگری نسخه تأییدشده جدید. پیشنهاد ما این است که سیستم علاوه بر متن، وضعیت اعتبار و زمان اطلاعات را نیز در نظر بگیرد. اگر تعارض قابل‌حل نیست، باید همان تعارض را روشن کند، نه اینکه بی‌توضیح یکی را انتخاب کند.
این سناریو توضیح روش پاسخ‌گویی است و ادعای اتصال آماده به همه سامانه‌های مدیریت سند نیست. دامنه واقعی منابع باید در هر استقرار تعریف و آزمایش شود.
خواندن محدود می‌تواند نقطه شروع باشد
برای بعضی کاربردها، هدف فقط کمک به فهم اطلاعات است. در این حالت، دسترسی فقط‌خواندنی امکان مفیدی برای جداکردن پاسخ‌گویی از تغییر داده است. نمونه پل تعریف‌شده برای سارا ایجنت نیز با چنین مرزی معرفی می‌شود.
این انتخاب با اصل حداقل دسترسی هم‌راستاست: اختیار باید به مقدار لازم برای انجام وظیفه محدود شود. ۱ البته فقط‌خواندنی‌بودن به‌تنهایی همه مسائل محرمانگی را حل نمی‌کند؛ همچنان باید معلوم باشد چه کسی حق دیدن کدام اطلاعات را دارد.
پاسخ مستند چه شکلی است؟
پیشنهاد ما برای یک پاسخ سازمانی، جداکردن داده ثبت‌شده از برداشت تحلیلی است. برای مثال، «در آخرین گزارش، این مرحله باز ثبت شده» با «احتمالاً کار تمام شده» تفاوت دارد. منبع و محدودیت زمانی، به مخاطب کمک می‌کنند وزن پاسخ را بفهمد.
همچنین باید میان «چیزی در منبع پیدا نشد» و «چنین چیزی وجود ندارد» تفاوت گذاشت. جستجوی محدود، مجوز یک نتیجه‌گیری نامحدود نیست.
هدف سارا ایجنت، ارائه پاسخی است که به کار واقعی نزدیک باشد و بتوان درباره منبع آن سؤال کرد. هرچه این رابطه میان ادعا و اطلاعات روشن‌تر باشد، ارزیابی کیفیت دستیار نیز دقیق‌تر خواهد شد.
